 |
SPE VACUUS VACUSQUE METU CUBO Uginają się białe mewy Szare szlaki pieszczą Nad zbłękitniałą tonią przeznaczenia lecę donikąd Nikt nie widział nigdy Prawdziwego koloru lasu Prawdziwego jesiotra toni śpią tam ukryte Czasy Ukryte litery istnienia w pięknie Cisze dźwięków rozpoznają nas W naszych oczach uczucia Plusk gdy słońce tonie w jeziorze Szum gdy księżyc na niebo wejść może lub nie I Ty - tak banalnie ludzki Lecz wśród obrzmiałych naczyń Taki delikatny i dziecinnie nieudaczny słodki jak sen i twardy jak niezrozumienie nieporozumienie niewytrzymanie mego blasku i swego cienia tworzy zakrzywione zwierciadło ulękłych powiązań losu manipulującego wyindywidualizowanym obrazem własnego raju Jestem w bezsilności Byt kołuje, zatraca się ,egzystuje właśnie w niej emanacja bezsilności transcendentne JA w TOBIE Nie! TY we władaniu sobą Ja władam pustynią niedosłyszalnych słów tak krzyczą umarli pod prysznicem żalu za świat permanentnie rozkołatanym tylko miłość otwiera umarłym drzwi raju Tylko ona kołysze barwami słońca Ażeby nie były pryzmatem ułudy barwy, stawia się ją na pierwszym miejscu w kolejce po Absolut I oczekuje przy nici, przy telefonie połączenia z żywymi Upijam się w swej bezsilności Jestem cała NIĄ - miłością Lecz glob zatrzasnął swe oczy i nie pozwoli dać mi dawać Tak bardzo pragnę transcendentalnej emanacji Pomyłka Pragnę immanencji czuć wewnątrz czucia to co odczuwam i co czują inni poczuć ich SZALENIEC Zamknięty krąg drzwi Cichy szaleniec krąży otwierając kolejne wrota gdzie chce znaleźć miejsce dla siebie Pierwsze drzwi: Staruszka z przemiłym uśmiechem robi na drutach długi szalik. Uśmiech przyklejony do twarzy mówi: Syneczku babcia da ci jeść, syneczku babcia pójdzie na zakupy, syneczku poleż sobie, syneczku zostań ze mną!!! Drzwi zatrzaskują się. Drugie drzwi otwierają się: Staruszka z surowym grymasem zaciśniętych ust wskazuje na kartę praw zapisanych na jej koszuli. Drzwi zatrzaskują się. Trzecie drzwi: Staruszek pochylony nad gazetą mamrocze o wojnie, mamrocze o wojnie, mamrocze o wojnie. Posłuchaj i módl się, pamiętaj, podziwiaj, szanuj, bądź patriotą. Drzwi zatrzaskują się. Czwarte drzwi: Sala komputerowa, młodzi ludzie i ich szaleńcze oczy zapatrzone w monitory, monitory życia. Drzwi zatrzaskują się. Piąte drzwi otwierają się: Piękne blondynki, piękne brunetki, piękne szatynki, Pokazują ci nogi, wyciągają ręce - portfele, kawior z ich ust, futra na ich grzbietach krzyczą: zostań tu, baw się i nie martw o świat. Drzwi zatrzaskują się. Szóste drzwi: Tu tylko płaczące, opuszczone duchy duchowości. Drzwi zatrzaskują się. Siódme drzwi: Krąg "bogów" . Każdy wykrzykuje w głowy klęczących przed nimi maluczkich, słowa, tysiące słów, miliony słów. Szum informacyjny... Drzwi zatrzaskują się. Ósme drzwi...zatrzaskują się Dziewiąte drzwi...zatrzaskują się Dziesiąte drzwi...  Jedenaste... Dwunas... Trzyna... Czt... Cichy szaleniec klęczy pośrodku kręgu otwierających się i zatrzaskujących się w opętańczym tempie dróg- drzwi. Schował twarz w dłonie i zapatrzył się w swoją wewnętrzną wizję. Wstał... Dławić się będę własną krwią I przeszłościami duchowieństwa rozmarzę każdy nowy blask na twoim bruku przed ołtarzem Złożę skrzydło zemsty w stalowych rozjątrzonych komnatach Ucztować będę i pić zwycięstwo Po rozdławieniu ,piciu krwi I dniach zapomnienia uczta przerodzi się w szaleńczą pogoń za zmarnotrawionym w strugach życiodajnej siły I wytrwa czas objawi się wreszcie jako pani upojenia Zloty śnieg pod niebem ciał Świecy krąg rozjaśnia czas I tylko ja klęcząc tam Potrafię dać ci to co mam Bezkres dróg, wichru szal Zostawia mnie przed drzwiami bram I tylko ja stojąc tam Potrafię kochać ludzki szał Pomruk pól, dudniący grad Unosi mnie w samotna dal I tylko ja krzycząc tam Potrafię czuć to tylko ja Dlaczego zawsze mówię ja Czy tylko ja serce mam I dusza rwie do przodu się Lecz pozostaje wciąż we mgle Pragnienia czar zabija sen Cóż, ja kocham a nikt mnie Czy przyjdzie czas na Haven krąg I na poczucie duszy rak? |
 |
